ನೆನ್ನೆ ಮುಡಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಇಂದು ಬಾಡಿದೆ.
ಎಂದೋ ಹೋದೆ ನೀನು, ಆದರೇ ...... ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಇಂದೂ ಕಾಡಿದೆ.

ಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ಏನು ಮಾಡಿದ್ರೀ ? ಎಂದು ಪಕ್ಕದ್ಮನೆ ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದ್ರು. ಆಗ ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು 'ಅವರೆಕಾಳು-ತರಕಾರಿ ಹಾಕಿದ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು' ಎಂದೆ. ಸಖತ್ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು ನನಗೆ  
ಒನ್ಸ್ ಅಪಾನ್ ಏ ಟೈಂ ------
ಸುಜಾತಾ ಅಂದ್ರೆ ಮಾತು ಮಾತು ಮಾತು, ತರಲೆ. ನಾನಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಗು ....ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ. ಅವರ ಬರ್ತ್ಡೇ, ಮಕ್ಕಳ ಜನುಮದಿನ, ವೆಡಿಂಗ್ ಆನಿವರ್ಸರಿ .....ಏನೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿರ್ತಿತ್ತು! ಅದಿರಲಿ ಈ ಸಲ ಪಾರ್ಟಿ ಅಟೆಂಡ್ ಮಾಡುವಾಗ, ಲಾಸ್ಟ್ ಯಾವ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ವಿ, ಏನು ಮೆನು, ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಯಾವ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿದ್ದೆ ಆಗ, ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಕುಡಿದರು , ಏನ್ ತಿಂದರು, ಏನೆಲ್ಲಾ ಜೋಕ್ಸ್ ಇತ್ತು ....... ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಬೇಕಾದ, ಬೇಡದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿರ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಅದೇ ಖುಷಿ 
ಒಂದಿನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ನನ್ ಜನುಮದಿನ 'ನಂದಿನಿ' ಯಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮಲಗಿದೆ, ಎದ್ದದ್ದು ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳ ನಂತರ. ಹೌದು ಜ್ವರ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೋಮಾದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ನಿತ್ರಾಣ. ಎದ್ದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ನಾನೇ ಯಾರಂತಾ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದ ನನ್ನವನಿಗೆ -ನೀ ಯಾರು ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅವನ್ ಕಥೆ ಹೇಗಿರಬೇಡ ? ನನ್ನ ಮನೆ ಎಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಊರು ಯಾವುದು , ನಾನು ಯಾರು ಎಂದು ಬಂದವರೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸ್ತಿದ್ರು. ನಿಜವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತಿದ್ದೆ. ದಿನ ಕಳೀತಾ ಕಳೀತಾ .....ಒಂದೊಂದೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಒಂದು ನಿದ್ರೆಯಿಂದಾ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ---ನಾನು ಯಾರು, ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಪ್ರತೀ ಸಲ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಸ. ಮನೆಯಿಂದಾ ಆಚೆ ಹೋದಾಗ ನನಗೆ ಮನೆ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತಾ ಮರೆತುಹೋದರೆ ಅನಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ .ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕೃತಕ ಉಸಿರಾಟದ ಸಲುವಾಗಿ ಉಪಕರಣ ಜೋಡಿಸಲು ಕತ್ತು ಕೊಯ್ದಿದ್ರು, ಹೀಗೇ .....ಮಾತಿರದೆ ಮೂಕಳಾಗಿ ಕೆಲವು ದಿನ ಕಳೆದೆ. ಆಮೇಲೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮಾತು:( ಅರವತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಕೆ.ಜಿ ಯ ಗುಂಡಗಿನ ಸುಜಾತಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದಾ ಬರುವಾಗ ೨೪ ಕೆ.ಜಿ. ಉದ್ದನೆಯ ಓಲಾಡುವ ಜಡೆ ಮಾಯ. ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಮೈ ಪೂರಾ ಕಪ್ಪು. ( ನೀನು ಚೆಂದ ಇದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ನನಗೆ ಈಗ ಯಾರಾದರೂ ಅಂದರೆ ನಗು ಬರುತ್ತೆ. ಇದು ಶಾಶ್ವತ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಅಂತಾ ) ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವ ನಾನು ಅಸಾಹಾಯಕಳಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ.
ನನ್ನವರು ನನಗೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ನನ್ನ ಅವತಾರಗಳು, ನಾನು ಬಡ ಬಡಿಸಿದ ಮಾತುಗಳು ......ಹೀಗೇ ಕೆಲವನ್ನು ಹೇಳ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಸಧ್ಯ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಒಳ್ಳೆಯದು:-)
ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ , ನಾನು ಇಷ್ಟನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿದೆನಾ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ನನಗೇನೋ ದೇವರು ಮರೆಯುವುದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಮಾಡಿದ ಅನಿಸಿತು.
ಆದರೆ ....... ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಮರೆತು ನಾನು ಪೂರಾ ಹೊಸಬಳಾಗಿದ್ದೆ. ಮಕ್ಕಳು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿತಂತೆ ನಾನು ನಡೆಯುವುದ ಕಲಿತೆ, ಮಾತು ಆಡೋದು ಕಲಿತೆ. ಹಳೆಯದನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದೆ, ಆಗ ಈ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ನೇಹ ಸಿಕ್ಕೀತು ಎಂದು ಹುಡುಕಿದೆ. ಕೆಲವರು ಸಿಕ್ಕರು. ಮೊದಲಿನ ಪ್ರೀತಿ- ಸ್ನೇಹ ಬದಲಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ಏನೋ ಬರೆಯತೊಡಗಿದೆ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕರೂ:-) ನಾ ಬದಲಾದೆ.
ಇದು ನನ್ನ ಕಿರು ಪರಿಚಯ.
ಸವಿ ನೆನಪುಗಳು ಬೇಕು, ಕಹಿನೆನಪುಗಳು !!!!!
ಅಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದಾ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಈಗ 
ಮರೆತಿರೋದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ನೆನ್ನೆ ನೆನ್ನೆಗೆ -ಇಂದಿನದು ಇಂದಿಗೆ -ನಾಳೆ ನಾಳೆಗೆ.