ಆಡದೇ  ಉಳಿದ ಮಾತು

 ಚಲನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದೇಹ ,ಕೈ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಲುಗಾಡುತಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ . ಮಾತುಗಳೂ ಮಗುವಿನಂತೆ ತೊದಲು .ಎಲ್ಲರೂ ನಾನು .... 'ಸುಧಾ'..... ಮಲಗಿರೋ ಸ್ತಿತಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ರು .ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ,ಮನಸ್ಸು ಅವರನ್ನು ಅರಸುತಿತ್ತು .ಫೋನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು 'ಮಾಮಾ ಯಾಕೆ ನೀವು ಬರಲಿಲ್ಲ ?' ಅಂದೇ .
ನಾ ಬಂದಾಗ ನೀ ನಿದ್ರಿಸಿದ್ದೆಯಲ್ಲ ? ಎಂದ ಮೆಲುವಾಗಿ .
ಆತ -ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಸ್ನೇಹಿತ ,,,,,ಎಚ್.ಏನ್ .ಸೋಮಶೇಖರ ಗೌಡ ,ಕೋಲಾರ .ಏನೋ ,,,,ಅದೊಂದು ತರಹದ ಹೇಳಲಾಗದ ಬಂಧ .ನನಗಿಂತಾ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿರಿಯ , ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಗೆಳೆತನ ,ನಾನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಅವನಿಗೆ ,ಒಳ್ಳೆಯ ಮೃದು ಮನದ ,ಮೆಲು ನಗುವಿನ ,ಗಂಭೀರವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ .ಬರಹಗಾರ ......ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ! 
ನಾನು ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಕೋಮಾದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ ,
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಅವನೂ ಅದೇಕೋ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಸದಾ ಲವ ಲವಿಕೆಯಿಂದಾ ಮಾತಾಡುವ ಅವನ ಅಂದಿನ ನಿರಾಶೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ನನಗೆ ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ .
ನನ್ನ ನಗುವಿಗೆ ಮಾರು ಹೋದ ಆತ 'ಸುಧಾ ನೀ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ರೆ ಮನಸಿಗೆನ್ತಹ ಖುಷಿ ?' ಎಂದು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಹೇಳಿರಬೇಕು .ಅವತ್ತು ನಾ ನಕ್ಕೆ ,ಆದರೆ ,,,,, ಹಾಗನ್ನಲಿಲ್ಲ .
ಯಾಕೆ ಬೇಸರ ,ನನಗೆ ಬಂದಾ ದುರ್ಗತಿ ನಿನಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಮಾಮಾ...ನಾ ನೋಡು ,ಸದಾ ಮಲಗಿರಬೇಕು ,ಮಲಗಿದಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ,ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ ? ಎಂದೆ .
ಬದುಕು ಭಾರವಾಗಿದೆ -ಅಂದಾ .
ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸೋಲ್ಲ ಇವತ್ತು ಎಂದು ಫೋನಿಟ್ಟೆ .
ನಾ ಸಮಾಧಾನಿಸಬೇಕಿತ್ತು ,,,,,,
ನಾನೂ ದುಃಖದ ಮಡುವಿನಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ವಾ ?
ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ,ನಕ್ಕಿದ್ವಿ ? ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ -ಇಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿದ್ವಿ ?ನೆನಪಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟ ,,,,,
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳು ,,,,,
ನೇಣು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ......
ಹೋದೆ ,,,,
ಕಣ್ಣೀರು ,,,,,
ಆಗಷ್ಟ್ ೧೪ ,ಅವನ ಜನುಮದಿನ .
ನೆನಪಾಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ .
ಆಡದೆ ಉಳಿದಿಹ ಮಾತೂ ನೂರಿದೆ ,,,,